Ava Jiyana Herheyî û Perizîna bi Ruh û Rastiyê

         4     ¹ Dema Îsa hîn bû ku Fêrisiyan* bihîstiye, wî ji Yûhenna bêtir şagirt civandine û bi avê imad dike ² – lê belê ne Îsa bi xwe, bi tenê şagirtên wî imad dikirin – ³ ew ji Cihûstanê* derket û dîsa çû Celîlê*.

         ⁴ Di dema rêwîtiyê de diviya ku ew di Sameryayê* re derbas bibûya. ⁵ Ew hat bajarekî Sameryayê ku navê wî Sûxar bû. Ev der nêzîkî wê zeviyê bû ku Aqûb* dabû kurê xwe Ûsiv. ⁶ Bîra Aqûb li wê derê bû. Îsa wusa ji rêwîtiyê westayî li kêleka bîrê rûnişt. Wext nîvro bû.

         ⁷ Jineke Samerî* hat ku avê bikişîne. Îsa ji wê re got: «Avê bide min ez vexwim.» ⁸ Şagirtên wî jî çûbûn bajêr ku tiştên xwa­rinê bikirrin. ⁹ Jinika Samerî jê re got: «Çawa dibe ku tu ji min avê dixwazî? Tu Cihû yî û ez jî jinikeke Samerî me.» – Tu têkiliya Ci­hûyan bi Sameriyan re tune. – ¹⁰ Îsa bersîva wê da û got: «Eger te bi dayîna Xwedê û yê ku ji te re dibêje: ‹Avê bide min ez vexwim› bizaniya, teyê jê bixwesta û wiyê ava jiyanê bida te.» ¹¹ Jinikê jê re got: «Ezxadim, tiştekî te yê ku tu avê pê bikişînî tune û bîr jî kûr e! Tê ava jiyanê ji ku derê bînî? ¹² Ma tu ji bavê me Aqûb meztir î, yê ku ev bîr daye me? Wî bi xwe, zarokên wî û pez û dewarên wî av jê vexwarine.» ¹³ Îsa bersîv da û jê re got: «Her kesê ku ji vê avê vexwe, wê dîsa tî bibe. ¹⁴ Lê kî ji ava ku ez bidimê vexwe, tu caran tî nabe. Belê ew ava ku ezê bidim wî, wê di dilê wî de ji bo jiyana herheyî bibe kaniyeke ava ku diherike.» ¹⁵ Jinikê jê re got: «Ez­xadim, vê avê bide min ku êdî ez tî nebim û neyêm ji vir avê nekişînim.»

         ¹⁶ Îsa lê vegerand û jê re got: «Here gazî mêrê xwe bike û were vir.» ¹⁷ Jinikê bersîva wî da û got: «Mêrê min tune.» Îsa jê re got: «Te rast got ku mêrê te tune, ¹⁸ çimkî pênc mêrên te hebûn û yê ku niha tu pê re yî, ne mêrê te ye. Te ev rast got.» ¹⁹ Jinikê jê re got: «Ezxadim, ez dibînim ku tu pêxemberek î. ²⁰ Bav û kalên me li vî çiyayî perizîn*, lê hûn dibêjin cihê ku divê mirov lê biperize li Orşelîmê ye.» ²¹ Îsa jê re got: «Sitiyê, ji min bawer bike, wext tê, ku hûnê ne li vî çiyayî û ne jî li Orşelîmê biperizin Bav*. ²² Hûn diperizin wî yê ku hûn nas nakin, lê em diperizin wî yê ku em nas dikin, çimkî xilasî ji Cihûyan tê. ²³ Lê belê wext tê û niha ye: Yên ku bi rastî diperizin, ewê bi ruh û bi rastiyê biperizin Bav. Çimkî yên ku Bav li wan digere ew in ku bi vî awayî diperizin wî. ²⁴ Xwedê ruh e û yên ku diperizin wî, divê bi ruh û bi rastiyê biperizin wî.» ²⁵ Jinikê jê re got: «Ez dizanim ku Mesîh» – yê ku jê re ‹Yê Bijartî› dibêjin – «wê bê û gava ku ew bê, ewê her tiştî nîşanî me bide.» ²⁶ Îsa jê re got: «Ez ê ku bi te re dipeyivim, ez ew im.»

         ²⁷ Li ser vê yekê şagirtên Îsa hatin. Ew gelek şaş man ku ew bi jinekê re dipeyive, lê kesî negot: «Tu çi dixwazî?» an «Çima tu bi wê re dipeyivî?» ²⁸ Îcar jinikê cerê xwe hişt, çû bajêr û ji xelkê re got: ²⁹ «Werin, wî mirovî bibînin, yê ku hemû tiştên ku min berê kiribûn ji min re gotin. Gelo Mesîh ev e?» ³⁰ Xelk ji bajêr derketin û ber bi Îsa ve dihatin.

         ³¹ Di vê navê de şagirtên wî jê lava dikirin û digotin: «Ma­moste, tiştekî bixwe!» ³² Lê Îsa ji wan re got: «Xwarineke min a ku hûn pê nizanin heye.» ³³ Şagirtan ji hevdû pirsî: «Gelo kesekî jê re xwarin aniye?»

         ³⁴ Îsa ji wan re got: «Xwarina min ew e, ku ez daxwaza wî yê ku ez şandime bikim û karên wî pêk bînim. ³⁵ Ma hûn bi xwe nabêjin: ‹Hê ji dema dirûnê re çar meh hene›. Va ye, ez ji we re dibêjim, çavên xwe hildin û li zeviyên ku zer bûne, ji dirûtinê re amade ne binêrin. ³⁶ Yê ku didirû heqê xwe distîne û ji bo jiyana herheyî ber dicivîne, da hem ê ku diçîne û hem ê ku didirû bi hev re dilgeş bibin. ³⁷ Çimkî li vir peyva* ‹Yek diçîne û yek didirû› rast e: ³⁸ Min hûn şandin, da ku hûn zeviya ku hûn di ber de nexebitîne bidirûn; hinekên din di ber de xebitîn û hûn li ser xebata wan rûniştin.»

Xelkê Sameryayê Baweriyê bi Îsa Tînin

         ³⁹ Gelek Sameriyên ku ji wî bajarî bûn, li ser şahidiya jinikê ya ku digot: «Hemû tiştên ku min berê kiribûn wî ji min re gotin», bawerî bi Îsa anîn. ⁴⁰ Îcar dema ku Samerî hatin ba wî, jê lava kirin ku ew li ba wan bimîne. Ew jî du rojan li wê derê ma. ⁴¹ Gelekên din jî li ser gotina wî bawerî anîn ⁴² û wan ji jinikê re got: «Êdî bawerkirina me ne li ser gotina te ye, çimkî me bi xwe bihîst û em dizanin ku bi rastî jî Xilaskarê dinyayê ev e.»

Îsa Kurê Karmendekî Qenc Dike

         ⁴³ Piştî van herdu rojan Îsa ji wir çû Celîlê. ⁴⁴ Îsa bi xwe bûbû şahid ku siyaneta* pêxemberekî li welatê wî tune. ⁴⁵ Îcar dema ku ew hat Celîlê, Celîliyan ji dil ew qebûl kir. Çimkî ew bi xwe jî li Orşelîmê beşdarî Cejna* Derbasbûnê bûbûn û tiştên ku wî kiribûn, dîtibûn.

         ⁴⁶ Ew dîsa hat Qenaya Celîlê ya ku wî lê av kiribû şerab. Li wir karmendekî padîşah hebû ku kurê wî li Kefernahûmê nexweş bû. ⁴⁷ Dema wî bihîst ku Îsa ji Cihûstanê hatiye Celîlê, ew hat ba Îsa û jê lava kir ku kurê wî qenc bike; çimkî ew li ber mirinê bû. ⁴⁸ Îsa ji wî re got: «Heta ku hûn nîşan û karên mezin nebînin, hûn qet bawer nakin.» ⁴⁹ Karmendê padîşah jê re got: «Ezbenî, beriya ku kurikê min bimire, xwe bigihîne ser.» ⁵⁰ Îsa lê vegerand û got: «Here, kurê te dijî.» Zilam bi peyva* ku Îsa jê re gotibû bawer kir û çû. ⁵¹ Hê ew negihîştibû jêr, xulamên wî hatin pêşiya wî û jê re gotin: «Kurê te dijî.» ⁵² Îcar wî ji xulamên xwe pirsî, ka kurê wî di kîjan saetê de ber bi qencbûnê ve çûye. Wan jê re got: «Duh piştî nîvro saet di yekê de, tayê ew berda.» ⁵³ Hingê bavê kurik fêm kir ku tam di wê saetê de Îsa jê re gotibû: «Kurê te dijî.» Îcar wî û tevahiya maliyên wî bawerî anîn. ⁵⁴ Ev nîşana diduyan bû ku çaxê Îsa ji Cihûstanê hatibû Celîlê çêkir.