Îsa Pênc Hezar Mirov Têr Dike

         6     ¹ Piştî vê yekê Îsa derbasî aliyê din ê Gola Celîlê bû ku jê re Teberiya digotin. ² Elaleteke* mezin dabû pey wî, çimkî wan ew nîşan û keramet dîtibûn, yên ku wî ji bo nexweşan çêkiribûn. ³ Îsa derket serê çiyê û li wê derê bi şagirtên xwe ve rûnişt. ⁴ Cejna Cihûyan a Derbasbûnê nêzîk bû.

         ⁵ Gava Îsa çavên xwe hildan, wî dît ku elaleteke* mezin ber bi wî ve tê. Îsa ji Filîpos re got: «Emê nên ji ku derê bikirrin, ji bo ku ev mirov bixwin?» ⁶ Wî ev ji bo ku Filîpos biceribîne got, çimkî wî dizanibû ku ewê çi bike. ⁷ Filîpos bersîva wî da: «Ji bo ku ji her yekî re pariyek bikeve bi du sed zîvî* jî nan têra wan nake!» ⁸ Yek ji şagirtan, birayê Şimûn-Petrûs, Endrawis ji wî re got: ⁹ «Li vir lawikek heye ku pênc nanên wî yên cehî û du masiyên wî hene, lê ji bo evqas mirov ev çi ye!»

         ¹⁰ Îsa got: «Mirovan li erdê bidin rûniştin.» Li wir gelek giya hebû û ew rûniştin. Hijmara mêran li dora pênc hezar kes bû. ¹¹ Hingê Îsa nan hildan, piştî ku şikir kir, ew li kesên rûniştî belav kirin. Bi vî awayî bi qasî ku wan xwest, wî masî jî dan wan. ¹² Û piştî ku têr xwarin, wî ji şagirtên xwe re got: «Wan pariyên ku ma­ne bidin hev, bila tiştek ziyan nebe.» ¹³ Şagirtan jî ew berhev kirin û ji ber wan ên ku pênc nanên cehî xwaribûn, diwanzdeh selik ji pariyan tije kirin.

         ¹⁴ Dema ku van mirovan ev nîşana ku Îsa çêkir dîtin, wan got: «Bi rastî jî ew pêxemberê ku wê bihata dinyayê, ev e!» ¹⁵ Îcar Îsa têgihîşt ku ewê bên û ji bo ku wî bikin padîşah bi zorê bibin; dîsa ew bi serê xwe hilkişiya çiyê.

Îsa li ser Avê Rêve Diçe

         ¹⁶ Dema ku bû êvar, şagirtên wî daketin jêr û çûn golê. ¹⁷ Ew li qeyikekê siwar bûn û ji bo ku derbasî Kefernahûma aliyê din ê golê bibin, ketin rê. Êdî tarî ketibû erdê û hê jî Îsa nehatibû ba wan. ¹⁸ Golê ji ber bagereke xurt pêl dida. ¹⁹ Dema ku ew bi qasî pênc-şeş kîlometreyan pêşve çûn, wan dît ku Îsa li ser golê rêve diçe û ber bi qeyikê ve tê. Ew tirsiyan, ²⁰ lê Îsa ji wan re got: «Ne­tirsin, ez im!» ²¹ Îcar wan xwest ku wî bixin qeyikê. Qeyik di cih de gihîşt wî aliyê ku wan dixwest herinê.

Mirov li Îsa Digerin

         ²² Dotira rojê, elaleta* ku li aliyê din ê golê mabû, fêm kirin ku şeva din ji qeyikekê pê ve li wê derê nebû û Îsa bi şagirtên xwe ve li qeyikê siwar nebûbû, lê şagirtên wî bi serê xwe çûbûn. ²³ Ji aliyê din ve, qeyikên ku ji Teberiyayê hatibûn, gihîştibûn nêzîkî wê dera ku piştî şikirkirina Xudan*, lê nan hatibû xwarin. ²⁴ Gava elaletê dît ku ne Îsa û ne jî şagirtên wî li wê derê ne, ew bi xwe li qeyikan siwar bûn û ji bo ku li Îsa bigerin çûn Kefernahûmê.

Nanê Jiyana Herheyî

         ²⁵ Gava ku wan Îsa li aliyê din ê golê dît, wan jê re got: «Ma­moste, tu kengê hatî vê derê?» ²⁶ Îsa bersîva wan da: «Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, ne ji ber ku we nîşan dîtine, lê ji ber ku we ji nên xwar û hûn têr bûn, hûn li min digerin. ²⁷ Ji bo xwarina pûç nexebitin, lê ji bo xwarina ku ji bo jiyana herheyî dimîne bi­xebitin; wê xwarinê Kurê* Mirov wê bide we; çimkî Bav Xwedê mora xwe li wî xistiye.»

         ²⁸ Û wan jê pirsî: «Divê em çi bikin, ji bo ku em karên Xwedê bikin?» ²⁹ Îsa bersîva wan da: «Karê Xwedê ev e ku hûn baweriyê bi wî kesê ku wî şandiye bînin.» ³⁰ Li ser vê yekê wan jê re got: «Îcar tê çi nîşanê çêkî, da ku em bibînin û ji te bawer bikin? Tê çi karî bikî? ³¹ Bav û kalên me li çolê Manna* xwarin. Çawa ku ha­tiye nivîsîn: ‹Wî ji bo xwarina wan, ji ezmên nan da.›»

         ³² Îsa ji wan re got: «Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, ew ne Mûsa bû ku ji ezmên nan da we, lê Bavê min e ku nanê rastîn ji ezmên dide we. ³³ Çimkî nanê Xwedê ew e ku ji ezmên tê xwarê û jiyanê dide dinyayê.» ³⁴ Wan jê re got: «Ezbenî, hergav vî nanî bide me.»

         ³⁵ Îsa ji wan re got: «Nanê jiyanê ez im. Yê ku bê ba min, qet birçî nabe û yê ku baweriyê bi min bîne, tu caran tî nabe. ³⁶ Lê wek ku min ji we re got, we ez dîtim, lê hê hûn bawer nakin. ³⁷ Hemû yên ku Bav dide min, wê bên ba min û yê ku bê ba min, ez wî qet nazivirînim. ³⁸ Çimkî ez ji ezmên hatim xwarê, ne ji bo ku ez da­xwaza xwe bikim, lê ji bo ku ez daxwaza yê ku ez şandime bikim. ³⁹ Daxwaza yê ku ez şandim ev e, ku ez ji hemûyên ku wî dane min yekî winda nekim, lê di Roja Dawî de wî rakim. ⁴⁰ Erê, da­xwaza Bavê min ev e, ku her kesê Kur bibîne û baweriyê bi wî bîne, jiyana wî ya herheyî hebe. Û di Roja Dawî de ezê wî rakim.»

         ⁴¹ Îcar Cihûyan li pey wî kirin pitepit, çimkî wî got: «Nanê ku ji ezmên hatiye xwarê ez im.» ⁴² Wan got: «Ma ev ne Îsayê kurê Ûsiv e ku em diya wî û bavê wî nas dikin? Ma çawa dibe ku ew niha dibêje: ‹Ez ji ezmên hatime xwarê›?»

         ⁴³ Îsa bersîv da û ji wan re got: «Di nav xwe de nekin pitepit. ⁴⁴ Tu kes nikare bê ba min, heta Bavê ku ez şandime wî ber bi min ve nekişîne. Û di Roja Dawî de ezê wî rakim. ⁴⁵ Di nivîsarên pê­xemberan de hatiye nivîsîn: ‹Hemû wê ji aliyê Xwedê ve hînkirî bin.› Her kesê ku ji Bav dibihîze û hîn dibe, tê ba min. ⁴⁶ Ev nayê wê manê ku kesekî Bav dîtiye. Bi tenê yê ku ji Xwedê ye, wî Bav dîtiye. ⁴⁷ Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, yê ku baweriyê tîne jiyana wî ya herheyî heye. ⁴⁸ Nanê jiyanê ez im. ⁴⁹ Bav û kalên we li çolê Manna* xwarin, lê ew mirin. ⁵⁰ Ew nanê ku ji ezmên hatiye xwarê, da her kesê ku jê bixwe nemire, ev e. ⁵¹ Ew nanê jîndar ê ku ji ezmên hatiye xwarê ez im. Eger yek ji vî nanî bixwe, wê her û her bijî û nanê ku ezê ji bo jiyana dinyayê bidim, bedena min e.»

         ⁵² Li ser vê yekê Cihûyan di nav xwe de devjenî kirin û gotin: «Ev mirov çawa dikare bedena xwe bide me ku em bixwin?» ⁵³ Îcar Îsa ji wan re got: «Bi rastî, bi rastî ez ji we re dibêjim, heta ku hûn bedena Kurê Mirov nexwin û xwîna wî venexwin, jiyana we wê nebe. ⁵⁴ Yê ku bedena min dixwe û xwîna min vedixwe, ji­yana wî ya herheyî heye û di Roja Dawî de ezê wî rakim. ⁵⁵ Çimkî bedena min xwarina rastîn, xwîna min jî vexwarina rastîn e. ⁵⁶ Yê ku bedena min dixwe û xwîna min vedixwe, bi min re dimîne û ez jî bi wî re dimînim. ⁵⁷ Çawa Bavê ku serkaniya jiyanê ye ez şan­dime û ez bi saya Bav dijîm, bi vî awayî yê ku min bixwe, wê bi saya min bijî. ⁵⁸ Nanê ku ji ezmên hatiye xwarê ev e. Ne wek Man­nayê* ku bav û kalan xwar û mirin.Yê ku vî nanî bixwe, wê her û her bijî.» ⁵⁹ Îsa ev peyv, dema ku li Kefernahûmê hîn dikir, di kinîştê* de gotin.

Peyvên Jiyana Herheyî

         ⁶⁰ Gelek ji şagirtên wî, dema ku ev peyv bihîstin, gotin: «Ev peyv gelek dijwar e! Kî dikare guh bide wê?» ⁶¹ Lê Îsa dizanibû ku şagirt li ser vê yekê pitepitê dikin, wî ji wan re got: «Ma dilê we bi vê yekê dimîne? ⁶² Nexwe eger hûn bibînin ku Kurê Mirov der­dikeve cihê ku berê lê bû, wê çawa be…? ⁶³ Yê ku jiyanê dide Ruh e; beden qet bi kêrî tiştekî nayê. Peyvên ku min ji we re gotine, ruh û jiyan in. ⁶⁴ Lê yên ku di nav we de baweriyê naynin hene.» Çimkî Îsa ji destpêkê ve dizanibû ku kê bawerî neaniye û kî wê wî bide dest. ⁶⁵ Û wî got: «Ji ber vê yekê min ji we re got heta ku ji aliyê Bav ve neyê dayîn, tu kes nikare bê ba min.»

         ⁶⁶ Ji ber vê yekê, ji şagirtên wî gelek kes zivirîn û êdî bi wî re nedigeriyan. ⁶⁷ Îcar Îsa ji diwanzdehan pirsî: «Ma hûn jî dixwazin herin?» ⁶⁸ Şimûn-Petrûs bersîva wî da: «Ya Xudan, emê herin ba kê? Gotinên jiyana herheyî bi te re ne. ⁶⁹ Û me jî bawerî aniye û em dizanin ku Pîrozê* Xwedê tu yî.» ⁷⁰ Îsa li wan vegerand û got: «Ma min hûn her diwanzdeh nebijartin? Lê belê yek ji we Îblîsek e.» ⁷¹ Wî li ser Cihûdayê* kurê Şimûnê Îsxeryotî digot. Bi ser ku ew yek ji diwanzdehan jî bû, yê ku wê Îsa bida dest, ew bû.