Mesela Miya Windabûyî

         15  ¹ Îcar hemû bacgir* û gunehkar ber bi Îsa ve hatin, da ku guhdariya gotinên wî bikin. ² Fêrisî û Şerîetzanan kirin pitepit û gotin: «Evê ha, gunehkaran qebûl dike û bi wan re dixwe!»

³ Îsa ev mesele ji wan re got: ⁴ «Kî ji we, ku sed miyên wî hebin û yek ji wan winda bibe, her not û nehên din li çolê nahêle û naçe li ya windabûyî nagere, heta ku wê bibîne? ⁵ Û gava ew wê bibîne, bi şahî wê datîne ser milê xwe ⁶ û vedigere mal, gazî dost û cîranên xwe dike û ji wan re dibêje: ‹Hûn bi min re şa bin, ji ber ku min miya xwe ya windabûyî dît.› ⁷ Ez ji we re dibêjim, wusa jî li ezmên, ji bo gunehkarekî ku tobe kiriye, ji not û neh rastên ku ne hewcedarê tobekirinê ne, wê bêtir bibe şahî.

Mesela Zîvê Windabûyî

         ⁸ «An kîjan jin, ku deh zîvên* wê hebin û yekî ji wan winda bike, ew çirayê pê naxe û xênî namale û qenc lê nagere, heta wî bibîne? ⁹ Û gava ew wî bibîne, ew bang dike dost û cîranên xwe û ji wan re dibêje: ‹Hûn bi min re şa bin, ji ber ku min zîvê xwe yê windabûyî dît.›

         ¹⁰ «Ez ji we re dibêjim: Wusa jî wê li ba milyaketên Xwedê ji bo gunehkarekî ku tobe kiriye, bibe şahî.»

Mesela Kurê Windabûyî

         ¹¹ Û Îsa got: «Du kurên mirovekî hebûn. ¹² Kurê biçûk ji bavê xwe re got: ‹Bavo, ka ji malê xwe wê para ku ji min re dikeve, bide min.› Wî jî malê xwe li wan leva kir.

         ¹³ «Piştî çend rojan kurê biçûk her tiştê xwe da hev û çû welatekî dûr. Li wir wî bi serserîtî malê xwe tert û bela kir. ¹⁴ Piştî ku wî her tiştê xwe mezaxt, xelayeke dijwar bi ser wî welatî de hat. Ew ket tengahiyê ¹⁵ û çû xwe li yekî ji xelkên wî welatî girt; wî jî ew şand nav erdên xwe, ber berazan. ¹⁶ Îcar ew minêkar bû ku zikê xwe bi wê xernûfa ku berazan dixwar, têr bike, lê kesekî ew jî nedidayê. ¹⁷ Çaxê aqilê wî hat serê wî, wî got: ‹Ewqas palên bavê min hene ku xwarin ji ber wan dimîne, lê ez li vê derê ji nêzan dimirim. ¹⁸ Ezê rabim, li bavê xwe vegerim û jê re bêjim: Bavo, min li ber te û li hember ezmên guneh kiriye. ¹⁹ Êdî ez ne hêja me ku ji min re ‹kurê te› bê gotin. Min bike wek yekî ji paleyên xwe.›

         ²⁰ «Û ew rabû, li bavê xwe vegeriya. Lê hê ji dûr ve bavê wî ew dît û dilê wî bi kurê wî şewitî. Û ew bi lez ber bi wî ve çû û ew da ber singê xwe û ramûsand. ²¹ Kurê wî jê re got: ‹Bavo, min li ber te û li hember ezmên guneh kiriye. Êdî ez ne hêja me ku ji min re kurê te bê gotin.› ²² Lê bav ji xulamên xwe re got: ‹Bilezînin û herin xiftanê herî qenc bînin û li wî bikin, gustîlkekê bikin tiliya wî û pêlavekê bixin lingên wî. ²³ Conegayê dermalekirî bînin û serjêkin, da ku em bixwin û şahiyê bikin, ²⁴ çimkî ev kurê min mirî bû û va ye, rabûye, ew windabûyî bû û va ye, hatiye dîtin.› Û dest bi şahiyê kirin.

         ²⁵ «Di wî çaxî de kurê wî yê mezin li zeviyê bû. Gava ew vegeriya û nêzîkî malê bû, wî dengê stran û govendê bihîst. ²⁶ Wî gazî yekî ji xulaman kir û jê pirsî, ka çi bûye? ²⁷ Yê xulam jê re got: ‹Birayê te hatiye, bavê te conegayê dermalekirî serjêkiriye, çimkî ew sax û silamet vegeriyaye.› ²⁸ Birayê mezin hêrs ket û nexwest ku here hundir. Bavê wî derket û jê hêvî kir. ²⁹ Lê wî ji bavê xwe re got: ‹Binêre, evqas sal in ku ez xizmeta te dikim û ez tu caran ji gotina te derneketim, te kehrikek jî neda min, ku ez bi dostên xwe re pê şa bibim. ³⁰ Lê gava ev kurê te, yê ku malê te bi fahîşeyan re xwar, vegeriya, te conegayê dermale ji wî re serjêkir.› ³¹ Wî lê vegerand û got: ‹Lawo, tu hergav bi min re yî û her tiştê min, yê te ye. ³² Lê diviya em şa bibûna û me şahî bikira, çimkî ev birayê te mirî bû û rabû, ew windabûyî bû û hat dîtin.›»