Rabûna Îsa ji nav miriyan

       24 ¹Lê roja pêşî ji heftiyê, hê sibehî zû, ew jin hatin ser gorê. Wan bixûr* û rûnê* bîhnxweş, yên ku amade kiribûn, bi xwe re anîn. ²Belê wan dît ku kevirê ser gorê ji cihê xwe gindiriye. ³Gava ew çûn nava wê, wan laşê Xudan Îsa nedît. ⁴Û wilo çêbû ku gava ew ji ber vê yekê li xwe şaş diman, ji nişkê ve du zilamên ku şewq ji cilên wan diçû li ba wan rawestan. ⁵Gava jinan ew dîtin, ji tirsa serê xwe kirin ber xwe. Zilaman ji wan re got: "Çima hûn di nav miriyan de li yê sax digerin? ⁶Ew ne li vê derê ye, lê ew rabûye. Bînin bîra xwe, wî çi ji we re digot, gava ku ew hê li Celîlê bû: ⁷'Divê Kurê Mirov bikeve nav destên gunehkaran, were xaçkirin û roja sisiyan dîsa rabe.'"

         ⁸Û jinan jî gotinên Îsa anîn bîra xwe. ⁹Ew ji ser gorê vegeriyan û çûn, ji her yanzdeh şagirtan û yên din hemûyan re her tişt gotin. ¹⁰Yên ku xeber ji şandiyan* re anîn, ev in: Meryema Mejdelanî, Yohana, Meryema diya Aqûb û hinekên din ên ku bi wan re bûn. ¹¹Ev yek li ber çavên şandiyan wek çîrokeke pûç hat xuyakirin û wan ji jinan bawer nekir. ¹²Lê belê Petrûs rabû ser xwe û bi lez çû ser gorê. Gava wî xwe bi ser de xwehr kir, wî ji kefenan pê ve tu tiştê din nedît. Ew çû mala xwe û bi vî tiştê bûyî ecêbmayî dima.

Li ser riya Emwasê

          ¹³De vêca di wê rojê de dido ji wan diçûn gundekî, ku navê wî Emwas bû. Ev gund şêst meydanan* ji Orşelîmê dûr bû. ¹⁴Herdu ji xwe re li ser wan hemû tiştên bûyî dipeyivîn. ¹⁵Wilo çêbû ku gava ew hê ji xwe re dipeyivîn û ji hev dipirsîn, Îsa bi xwe nêzîkî wan bû û bi wan re çû. ¹⁶Lê çavên wan dihatin girtin, da ew wî nas nekin.

         ¹⁷Îsa ji wan re got: "Ev çi gotin in ku hûn di rê de ji hev re dibêjin?" Ew sekinîn û xemgîn man ¹⁸û yekî ji wan, yê ku navê wî Klêpas bû, lê vegerand û got: "Ma tu yê bi tenê yî, ku li Orşelîmê dimîne û nizane ku li wê derê di van rojan de çi bûye!" ¹⁹Wî ji wan pirsî û got: "Çi bûye?" Û wan lê vegerand û got: "Ew tiştên ku li ser Îsayê Nisretî, yê ku pêxember bû û bi gotin û kirinê li ber Xwedê û tevahiya gel bi qudret bû ²⁰û çawa serekên kahînan û mezinên me, ji bo ku hukumê kuştinê li ser derkeve ew dan dest û wan ew xaç kir? ²¹Lê heçî em bûn, me hêvî dikir, ku yê Îsraêlê xilas bike, ew e. Ji xeynî van hemûyan jî, va ye îro roja sisiyan e ku ev tişt bûne. ²²De vêca çend jinan ji nav me jî, em şaş kirine. Ew hê sibehê zû li ser gorê bûn, ²³û laşê wî tê de nedîtin. Ew vegeriyan û gotin ku wan li wir dît ku çawa milyaketan xwe nîşanî wan dan û gotin ku ew dijî. ²⁴Piştre hinek ji yên ku bi me re ne, çûn ser gorê û wan jî ew tişt wilo dît, çawa ku jinan gotibû. Lê wan ew bi xwe nedît."

         ²⁵Îsa ji wan re got: "Hey li we bêhişan, yên ku bi derengî baweriyê bi wan hemû tiştên ku pêxemberan gotine, tînin. ²⁶Ma nediviya, ku Mesîh van tiştan bikişîne û here nav rûmeta xwe?" ²⁷Wî ji Mûsa û hemû pêxemberan dest pê kir û ji wan re her tiştê ku li ser wî di kitêbên* pîroz de hatibû nivîsîn, da ronahîkirin.

         ²⁸Vêca ew nêzîkî wî gundê ku ew diçûnê, bûn. Û Îsa da xuyakirin, wek ku ewê hê wêvetir biçûya. ²⁹Lê ew pê re man û jê re gotin: "Li ba me bimîne, çimkî berêvar e û rojê xwe berdaye xwarê!" Îsa bi wan re çû û derbasî hindur bû, da li ba wan bimîne.

         ³⁰Û wusa çêbû ku gava ew bi wan re li ser sifrê rûnişt, wî rahişt nên, şikir kir, şkand û da destê wan. ³¹Hingê çavên wan vebûn û wan ew nas kir. Lê belê ew ji ber çavên wan winda bû. ³²Wan ji hev re got: "Ma hingê gotinên wî agir bi dilê me nedixist, gava wî di rê de ji me re digot û kitêbên* pîroz ji me re ronahî dikirin?" ³³Û hema di wê saetê de herdu rabûn ser xwe û vegeriyan Orşelîmê. Û gava ew gihan, wan dît ku her yanzdeh şagirt û yên din ên bi wan re li hev civiyabûn, ³⁴digotin: "Xudan bi rastî rabûye û xwe nîşanî Şimûn* daye." ³⁵Herduyan jî ji civatê re got ku di rê de çi çêbû û çaxê ku Îsa nan şkand, wan çawa ew nas kir.

 Îsa xwe nîşanî şagirtan dide

          ³⁶Hê ew wilo bi hev re dipeyivîn, Îsa bi xwe di nav wan de derket û got: "Bila aştî li we be!" ³⁷Lê belê ew bizdiyan û dilê wan tije tirs bû, ji wan we bû ku ew ruhekî li ber çavên xwe dibînin. ³⁸Îsa ji wan re got: "Çima hûn şaş mane û dudilî ne? ³⁹Li dest û lingên min binihêrin ku ez bi xwe me. Werin destên xwe bidin laşê min û bibînin; ji ber ku heçî ruh e, bê goşt û hestî ye, lê belê va ye, wek ku hûn min dibînin, ez bi goşt û hestî me!" ⁴⁰Û gava wî ev ji wan re got, wî dest û lingên xwe nîşanî wan kirin. ⁴¹Lê belê wan ji şabûn û ecêbmayînê hê bawer nekiribûn. Wî ji wan re got: "Ka tiştekî xwarinê li ba we heye?" ⁴²Wan jî perçek ji masiyekî biraştî dane wî. ⁴³Wî ew ji destê wan girt û li pêş wan xwar. ⁴⁴Vêca wî ji wan re got: "Ha ew gotinên min, yên ku gava hê ez bi we re bûm, min ji we re gotibûn, ev in: Divê ew hemû tiştên ku di Şerîeta Mûsa û ya pêxemberan de û di Zebûran de li ser min hatine nivîsîn, werin cihê xwe."

         ⁴⁵Hingê wî hişên wan vekir, da ew bikaribin, kitêbên* pîroz fêm bikin. ⁴⁶Û wî ji wan re got: "Wilo hatiye nivîsîn, Mesîh wê cefayê bikişîne û wê roja sisiyan ji nav miriyan rabe ⁴⁷û wê ji Orşelîmê were destpêkirin û ji bo efûkirina gunehan tobe bi navê wî ji hemû miletên dinyayê re bê belavkirin. ⁴⁸Hûn şahidên van tiştan in ⁴⁹û va ye, ezê soza Bavê xwe bi ser we de bişînim. Lê belê heçî hûn in, li bajêr bimînin, heta ku hûn ji jor qewetê bistînin." 

Hilkişîna Îsa nav ezmanan

          ⁵⁰Vêca wî ew derxistin û birin heta bi Beytanya û li wê derê wî destên xwe hildan û ew pîroz kirin. ⁵¹Wilo çêbû, wê gava ku wî ew pîroz dikirin, ew ji wan cuda bû, hat rakirin û hilkişî nav ezmanan. ⁵²Ew jî perizîn wî, piştre bi dilekî pir xweş vegeriyan Orşelîmê. ⁵³Û ew hemû çaxan di Perestgehê de bûn û pesnê Xwedê didan.