XAÇKIRINA ÎSA Û VEJÎNA WÎ

Şêwira kuştina Îsa

       26 ¹Gava ku Îsa ev hemû peyvên ha anîn serî ji şagirtên xwe re got: ²"Hûn dizanin ku piştî du rojan Cejina* Derbasbûnê ye. Wê Kurê Mirov bidin dest, da ku bê xaçkirin."

        ³Hingê serekên kahînan û rihsipiyên gel, li qesra Serokkahînê ku navê wî Qeyafa bû civiyan ⁴û bi hev şêwirîn ku Îsa bi hîle bigirin û wî bikujin. ⁵Lê wan digot: "Bila ne di cejinê de be, da ku di nav xelkê de tevliheviyek çênebe."

Îsa li Beytanyayê tê rûnkirin

        ⁶Gava Îsa li Beytanyayê li mala Şimûnê kotî* bû, ⁷jinikekê di firaxeke mermerê sipî de rûnekî gelek giranbiha anî. Çaxê Îsa li ser sifrê rûdinişt wê rûn bi serê wî de rijand. ⁸Gava şagirtan ev dît, hêrs* bûn û gotin: "Çima ev rûnê ha hat ziyan kirin? ⁹Ev dikaribû bi bihayekî giran bihata firotin û li belengazan bihata belavkirin."

        ¹⁰Lê Îsa bi vê yekê dizanibû û ji wan re got: "Çima hûn jinikê diêşînin? Wê ji bo min tiştekî qenc kir. ¹¹Çimkî wê belengaz hergav di nav we de bin, lê ezê hergav ne di nav we de bim. ¹²Jinikê ev rûnê bîhnxweş bi ser bedena min de rijand, da ku min ji bo veşartinê amade bike. ¹³Bi rastî ez ji we re dibêjim: Ev Mizgînî li ku dera dinyayê bê belavkirin, ew tiştê ku vê jinikê kir jî ji bo bîranîna wê bê gotin."

Xiyaneta Cihûda

        ¹⁴Hingê yek ji diwanzdehan, ku jê re Cihûdayê* Îsxeryotî dihat gotin, çû ba serekên kahînan ¹⁵û ji wan pirsî: "Heke ez wî bidim destê we hûnê çi bidin min?" Îcar wan jî sî zîv* hijmartin û danê. ¹⁶Ji wê demê bi şûn de Cihûda li keysekê digeriya ku Îsa bide dest.

Bi şagirtan re şîva Cejina Derbasbûnê

        ¹⁷Di roja pêşî ya Cejina* Nanê Şkeva de şagirt hatin ba Îsa û jê pirsîn: "Tu dixwazî em li ku derê ji te re şîva Cejina* Derbasbûnê amade bikin ku tu bixwî?" ¹⁸Wî li wan vegerand û got: "Herin bajêr, ba filan mirovî û jê re bêjin: 'Mamoste^* dibêje: Dema min nêzîk bûye. Ezê Cejina Derbasbûnê bi şagirtên xwe re li mala te pîroz bikim.'" ¹⁹Wek ku Îsa ji wan re gotibû şagirtan kir û şîva Cejina Derbasbûnê amade kirin.

²⁰Gava bû êvar, ew bi diwanzdehan re li ser sifrê rûnişt. ²¹Îcar çaxê ku wan şîv dixwar Îsa got: "Bi rastî ez ji we re dibêjim ku wê yek ji we min bide dest." ²²Ew gelek xemgîn bûn û dest pê kirin yek bi yek ji wî pirsîn: "Gelo ez im, ya Xudan?" ²³Îsa li wan vegerand û got: "Yê ku bi min re pariyê xwe li firaxê xist, ew e yê ku wê min bide dest. ²⁴Ji xwe Kurê Mirov wê here wek ku li ser wî hatiye nivîsîn. Lê wey li wî mirovî ku Kurê Mirov bide dest! Wê ji bo wî çêtir bûya ku ew nehata dinyayê." ²⁵Hingê Cihûdayê ku wê ew bida dest, got: "Ya Mamoste! Ma ew kes ez im?" Îsa bersîv da: "Erê, te bi xwe got."

Sifra ku Îsa danî

        ²⁶Gava wan xwarin dixwar, Îsa nan hilda, şikir kir, ew şkand, da şagirtan û got: "Bigirin û bixwin, ev bedena min e."

        ²⁷Piştre wî kasek* hilda, şikir kir, da wan û got: "Hûn hemû ji vê vexwin. ²⁸Çimkî ev xwîna min a Peymanê* ye ku ji bo lêbihûrtina gunehan di ber gelekan de tê rijandin. ²⁹Ez ji we re dibêjim: 'Êdî ez ji vî berê mêwê venaxwim, heta wê roja ku ez di Padîşahiya Bavê xwe de bi we re ji ya nû vexwim.'"

        ³⁰Piştî ku wan zebûrek strand, derketin Çiyayê Zeytûnê.

Îsa înkarkirina Petrûs ji pêşî ve diyar dike

        ³¹Hingê Îsa ji wan re got: "Îşev hûnê hemû li ser min dudilî û sist bibin, çimkî hatiye nivîsîn:

                'Ezê li şivên bixim

                Û miyên kerî jî wê belav bibin.'

³²"Lê piştî ku ez ji mirinê rabim, ezê beriya we herim Celîlê." ³³Petrûs* lê vegerand û got: "Hemû jî li ser te dudilî û sist bibin, ez tu car dudilî û sist nabim." ³⁴Îsa bersîva wî da: "Bi rastî ez ji te re dibêjim, hema îşev, berî ku dîk bang bide tê sê caran min înkar bikî." ³⁵Petrûs got: "Heke divê ku ez bi te re bimirim jî, ez tu caran te înkar nakim." Hemû şagirtan jî weha got.

Li baxçê Gêtşemaniyê

        ³⁶Hingê Îsa bi şagirtên xwe re çû cihê ku jê re Gêtşemanî tê gotin û ji wan re got: "Hûn li vir rûnin, heta ku ez herim dera ha û dua bikim." ³⁷Wî Petrûs û herdu kurên Zebedî bi xwe re birin û dest pê kir, diltengî û xemeke giran ew girt. ³⁸Hingê wî ji wan re got: "Dilê min gelek teng dibe, ez dikim bimirim. Li vir bin û bi min re hişyar bimînin."

        ³⁹Hinekî pêşve çû, xwe deverû avêt erdê û dua kir: "Bavê min, heke dibe bila ev kas* ji min derbas bibe. Lê bila ne bi daxwaza min be, bi ya te be."

        ⁴⁰Piştre ew vegeriya ba şagirtan û ew di xew de dîtin. Ji Petrûs re got: "Ma we nikaribû hûn saetekê jî bi min re hişyar bimînin? ⁴¹Hişyar bimînin û dua bikin, da ku hûn neyên ceribandin. Erê, ruh bi daxwaz e, lê beden bê hêz* e."

        ⁴²Cara diduyan ew çû û dua kir: "Bavê min, heke heta ku ez vê kasê venexwim ji min derbasbûna wê nabe, bila daxwaza te bê cih." ⁴³Îsa vegeriya û ew dîsa di xew de dîtin. Çimkî çavên wan ji xewê diçûn serhev. ⁴⁴Wî ew hiştin, cardin dûr ket, cara sisiyan dua kir û eynî peyv gotin. ⁴⁵Piştre vegeriya ba şagirtên xwe û ji wan re got: "Ma hûn hê jî radizin û bîhna xwe vedidin? Va ye saet hat, Kurê Mirov didin destê gunehkaran. ⁴⁶Rabin, em herin. Va ye, yê ku min dide dest nêzîk bû."

Girtina Îsa

        ⁴⁷Hê ew dipeyivî Cihûdayê* ku yek ji diwanzdehan bû hat. Bi wî re elaleteke* mezin a bi şûr û daran hebû. Ev ji aliyê serekên kahînan û rihsipiyên gel ve hatibûn şandin. ⁴⁸Îcar ê ku ew dida dest bi wan re li ser îşaretekê li hev hatibû: "Ez kê ramûsim ew e, wî bigirin." ⁴⁹Cihûda sererast hat ba Îsa û got: "Silav li te, ya Mamoste!" û ew ramûsa. ⁵⁰Îsa lê vegerand û got: "Heval, tu ji bo çi hatî, wê bike." Hingê ew mirov nêzîk bûn, dest avêtin Îsa û ew girtin. ⁵¹Li ser vê yekê, yekî ku bi Îsa re bû, şûrê xwe kişand, ew daweşand xulamê Serokkahîn û guhê wî pekand. ⁵²Hingê Îsa ji wî re got: "Şûrê xwe bixe kalanê wî. Çimkî her kesê ku şûr bikişîne ewê bi şûr bimire. ⁵³Ma tu dibêjî qey ez nikarim gazî Bavê xwe bikim û ew di cih de ji diwanzdeh lejyonan* zêdetir milyaket bixe bin emirê min? ⁵⁴Lê hingê ew nivîsînên* pîroz* ên ku dibêjin divê weha bibe, wê çawa bên cih?"

        ⁵⁵Wê gavê Îsa ji elaletê re got: "Ma ez rêbirek* im ku hûn bi dar û şûran hatine ku min bigirin? Her roj ez li Perestgehê* rûdiniştim û min hîn* dikir, lê we ez negirtim. ⁵⁶Lê ev hemû çêbûn ku nivîsînên pêxemberan bên cih." Hingê hemû şagirtan ew hişt û reviyan.

Îsa li ber civîna giregiran

        ⁵⁷Yên ku Îsa girtin ew birin ba Qeyafayê Serokkahîn. Li wir Şerîetzan* û rihsipî civiyabûn. ⁵⁸Petrûs ji dûr ve li pey wî hat, heta hewşa Serokkahîn. Ew derbasî hindur bû, bi parêzgeran re rûnişt, da ku dawiyê bibîne.

        ⁵⁹Îcar serekên kahînan û tevahiya civîna giregiran li hember Îsa li şahidiya derewîn digeriyan ku biryara kuştina wî bidin. ⁶⁰Bi ser ku gelek şahidên derewîn derketin jî, ya ku lê digeriyan peyda nekirin. Piştre du şahidên derewîn hatin ⁶¹û gotin: "Vî zilamî* got: 'Ez dikarim Perestgeha Xwedê hilweşînim û di sê rojan de ava bikim.'" ⁶²Hingê Serokkahîn rabû ser lingan û ji Îsa re got: "Ma tu bersîvê nadî? Ev çi şahidî ye ku evên ha li ser te didin?" ⁶³Lê Îsa tu tişt negot. Serokkahîn ji wî re got: "Ez te bi navê wî Xwedayê sax didim sondê, heke tu Kurê* Xwedê Mesîh* î, ji me re bêje." ⁶⁴Îsa ji wî re got: "Erê, wek ku te got, lê ez ji we re dibêjim: Ji niha û pê ve hûnê bibînin ku Kurê Mirov li milê rastê yê hêza* Xwedê rûniştî û li ser ewrên ezmanan tê."

        ⁶⁵Hingê Serokkahîn cilên xwe çirandin û got: "Wî çêr* kir! Êdî çi hewcedariya me bi şahidan heye? Va ye we çêrkirina wî bihîst. ⁶⁶Hûn çi dibêjin?" Wan lê vegerand û gotin: "Ew ê kuştinê ye!"

        ⁶⁷Wê gavê tif kirin ser çavê wî û ew dan ber kulman. Hinekan jî sîle lê xistin ⁶⁸û gotin: "Ji me re pêxemberîtiyê bike, ey Mesîh! Ka kî bû ku li te xist?"

Petrûs Îsa înkar dike

        ⁶⁹Hingê Petrûs li derve, li hewşê rûniştibû. Keçikeke xizmetkar hat ba wî û got: "Tu jî bi Îsayê Celîlî re bûyî." ⁷⁰Lê wî li ber hemûyan înkar kir û got: "Ez nizanim ku tu çi dibêjî." ⁷¹Piştre ew ber bi deriyê derve çû, li wir keçikeke din ew dît û ji yên li wê derê re got: "Ev zilam bi Îsayê Nisretî re bû." ⁷²Wî dîsa bi sond înkar kir û got: "Ez wî nas nakim!" ⁷³Demekê bi şûn de yên ku li wir bûn çûn ba Petrûs û gotin: "Bi rastî tu bi xwe jî yek ji wan î. Çimkî zimanê te te dide dest." ⁷⁴Hingê wî dest bi nifiran kir, sond xwar û got: "Ez wî mirovî nas nakim!" Di cih de dîk bang da. ⁷⁵Li ser vê yekê peyva ku Îsa gotibû hat bîra Petrûs: "Berî ku dîk bang bide tê sê caran min înkar bikî." Hingê ew derkete derve û bi dilşewatî giriya.  

Cihûda xwe dadileqîne

       27 ¹Çaxê bû sibe hemû serekên kahînan* û rihsipiyên gel ji bo ku Îsa bikujin bi hev şêwirîn. ²Ew girêdan, birin û dan destê Pîlatoyê walî.

        ³Cihûdayê* ku Îsa dabû dest, gava dît ku ew hat hukumkirin, li kirina xwe poşman bû û sî zîv* li serekên kahînan û rihsipiyan zivirandin û got: ⁴"Min guneh kir. Ez bûm sedemê xwîna bêsûc." Wan lê vegerand û gotin: "Me çi ji vê ye? Tu bifikire." ⁵Cihûda zîv avêtin nav Perestgehê* û derket. Ew çû û wî xwe daleqand. ⁶Serekên kahînan zîv hildan û gotin: "Nabe ku em van peran bixin xezîna Perestgehê, çimkî perên xwînê ne." ⁷Bi hev şêwirîn û ji bo veşartina biyaniyan Zeviya Cêrçêker kirîn. ⁸Ji ber vê yekê ji wê zeviyê re heta îro jî 'Zeviya Xwînê' tê gotin. ⁹Hingê ew peyva ku bi devê Yêremya pêxember hatibû gotin hat cih: "Wan sî zîv girtin, bi wî bihayê ku ji kurên Îsraêl* hinan ji bo wî vebirîbûn ¹⁰û wan pê Zeviya Cêrçêker kirîn, wek ku Xudan* li min emir kiribû."

Îsa li ber Pîlatoyê walî

        ¹¹Îsa li pêş walî rawesta û wî jê pirsî: "Ma tu padîşahê Cihûyan î?" Îsa lê vegerand û got: "Erê, wek ku te got." ¹²Gava ku ew ji aliyê serekên kahînan û rihsipiyan ve hat sûcdarkirin, wî tu bersîv neda. ¹³Hingê Pîlato jê pirsî: "Ma tu wê şahidiya ku ew li hember te didin nabihîzî?" ¹⁴Îsa bersîv neda û peyvek jî negot, wusa ku walî gelek şaş ma.

Hukumê kuştina Îsa

        ¹⁵Adeta walî bû ku di cejinê de girtiyekî ku gel dixwaze berde. ¹⁶Wê demê bi navê Barabas girtiyekî navdar hebû. ¹⁷Gava ku elalet* civiya Pîlato ji wan pirsî: "Hûn dixwazin ez kîjanî ji bo we berdim? Barabas an Îsayê ku jê re dibêjin Mesîh?" ¹⁸Çimkî wî dizanibû ku wan Îsa ji çavnebarî girtine û dane destê wî. ¹⁹Çaxê Pîlato li ser kursiyê hukumkirinê rûniştibû jina wî jê re ev xeber şand: "Nebe ku tu tiştekî bi wî mirovê rast bikî, çimkî îşev di xewna xwe de min ji rûyê wî gelek tengahî dît."

        ²⁰Lê belê serekên kahînan û rihsipiyan nav di elaletê dan ku bixwazin Barabas bê berdan û Îsa bê kuştin. ²¹Walî ji wan pirsî: "Ji herduyan hûn dixwazin ku ez kîjanî ji bo we berdim?" Wan jî got: "Barabas!" ²²Pîlato got: "Naxwe ez bi Îsayê ku jê re dibêjin Mesîh* çi bikim?" Hemûyan bersîv da: "Bila bê xaçkirin!" ²³Pîlato pirsî: "Çima? Wî çi xerabî kiriye?" Lê ew hê bêtir qîriyan: "Bila bê xaçkirin!"

        ²⁴Gava Pîlato dît ku tiştek ji destê wî nayê, lê bêtir tevlihevî derdikeve, wî av hilda, li pêş elaletê destê xwe şûşt û got: "Ez ji xwîna vî mirovî bêrî me. Ev karê we ye." ²⁵Hemû xelkê bersîv da: "Bila xwîna wî di stûyê me û zarokên me de be!" ²⁶Hingê wî Barabas ji bo wan berda, Îsa da ber qamçiyan û da destê wan, da ku bê xaçkirin.

Leşker tinazên xwe bi Îsa dikin

        ²⁷Wî çaxî leşkerên walî Îsa birin qesrê û hemû tabûra* leşkeran li ser serê wî civandin. ²⁸Wan ew tazî kir û xiftanekî sor li wî kirin. ²⁹Tacek ji stiriyan honandin û danîn ser serê wî. Çîtikek kirin destê wî yê rastê, li ber wî çûn ser çokan, tinazên xwe pê kirin û gotin: "Bijî padîşahê Cihûyan!" ³⁰Tif kirinê, çîtik ji dest standin û li serê wî xistin. ³¹Piştî ku pê tinazên xwe kirin, xiftan hilanîn û cilên wî lê kirin. Piştre ew birin ku wî xaç bikin.

Xaçkirina Îsa

        ³²Gava ku derketin derve, wan yekî Kûrênî dît ku navê wî Şimûn bû, wan bi zorê xaça Îsa bi wî dan hilgirtin. ³³Çaxê ew hatin wî cihê ku jê re Golgota dihat gotin - ku tê mana "Qoqê Serî" - ³⁴wan li wir şerab û zirav tevlihevkirî danê. Lê dema ku Îsa tam kir, nexwest vexwe.

        ³⁵Piştî ku wan ew xaç kir, wan cilên wî bi pişk li xwe leva kirin. ³⁶Û li wir rûniştin û çavdêriya wî kirin. ³⁷Nivîsa ku ew pê sûcdar dikirin li ser serê wî danîn: EV ÎSAYÊ PADÎŞAHÊ CIHÛYAN E. ³⁸Îcar du rêbir* jî bi wî re hatin xaçkirin; yek li milê wî yê rastê, yê din li milê wî yê çepê. ³⁹Yên ku di wir re derbas dibûn, serê xwe dihejandin, çêrî Îsa dikirin ⁴⁰û digotin: "Ka teyê Perestgeh hilweşanda û di sê rojan de ava bikira! Heke tu Kurê Xwedê* yî ji xaçê were xwarê û xwe rizgar* bike!" ⁴¹Bi vî awayî serekên kahînan, Şerîetzan û rihsipiyan jî tinazên xwe pê dikir ⁴²û digotin: "Yên din rizgar kirin, lê nikare xwe rizgar bike? Ew Padîşahê Îsraêlê ye! Ka bila niha ji xaçê were xwarê, emê baweriyê bi wî bînin. ⁴³Wî xwe dispart Xwedê. Heke Xwedê ji wî hez dike, bila niha wî rizgar bike. Çimkî digot: 'Ez Kurê Xwedê me.'" ⁴⁴Rêbirên ku bi wî re hatibûn xaçkirin jî bi vî awayî lome lê dikirin.

Mirina Îsa

        ⁴⁵Piştî nîvro saet ji diwanzdehan heta saet sisiyan tarî ket erdê. ⁴⁶Saet li dora sisiyan Îsa bi dengekî bilind qîriya: "Elî, Elî, lama sabaxtanî?" ku tê maneya: "Xwedayê min, Xwedayê min, te çima ez berdam?" ⁴⁷Gava hin ji yên ku li wir bûn ev bihîstin, gotin: "Ew gazî Êlyas dike." ⁴⁸Di cih de yek ji wan rabû û avgirek* hilda. Wî ew bi sihikê* tije kir, bi serê çîtikekî ve danî û dirêjî Îsa kir ku vexwe. ⁴⁹Yên din gotin: "Ka bihêle, em bibînin ka Êlyas wê bê ku wî rizgar bike."

        ⁵⁰Îsa careke din bi dengekî bilind qîriya û ruhê xwe da. ⁵¹Di wê gavê de perda Perestgehê* ji serî heta binî çiriya û bû du perçe. Erd hejiya û lat qelişîn. ⁵²Gor vebûn û gelek kesên pîroz* ên ku miribûn, rabûn. ⁵³Ew ji goran derketin û piştî rabûna Îsa çûn Bajarê* Pîroz û ji aliyê gelekan ve hatin dîtin.

        ⁵⁴Çaxê sersed* û yên ku bi wî re çavdêriya Îsa dikirin erdhejîn û tiştên bûyî dîtin, ji tirsa bizdiyan û gotin: "Bi rastî jî, ev Kurê Xwedê bû!"

        ⁵⁵Gelek jin li wir bûn û ji dûr ve temaşe dikirin. Ew ji Celîlê li pey Îsa hatibûn û ji wî re xizmet kiribûn. ⁵⁶Meryema Mejdelanî, Meryema diya Aqûb û Ûsiv û diya kurên Zebedî di nav wan de bûn.

Veşartina Îsa

        ⁵⁷Gava ku bû êvar, mirovekî dewlemend ê ji Arîmetyayê hat. Navê wî Ûsiv bû û ew bi xwe jî şagirtê Îsa bû. ⁵⁸Çû ba Pîlato û laşê Îsa jê xwest. Pîlato jî emir da ku laş bidin wî. ⁵⁹Ûsiv ew hilanî, bi cawekî paqij ê keten pêça ⁶⁰û ew di gora xwe ya nû de, ya ku di latê de kolabû veşart. Wî kevirekî mezin gêr* kir ber devê gorê û çû. ⁶¹Meryema Mejdelanî û Meryema din li pêşberî gorê rûniştibûn.

Nobedarên gorê

        ⁶²Dotira rojê - rojek piştî roja Amadekirinê - serekên kahînan* û Fêrisî* çûn ba Pîlato û gotin: ⁶³"Ezbenî, di bîra me de ye hê gava ku ewê xapînok dijiya, gotibû: 'Piştî sê rojan ezê rabim.' ⁶⁴Ji ber vê yekê emir bide, da ku gor heta sê rojan bê parastin. An na, şagirtên wî dikarin bên laşê wî bidizin û ji gel re bêjin ku ew ji nav miriyan rabûye. Hingê wê xapandina dawî ji ya pêşî xerabtir be." ⁶⁵Pîlato got: "Nobedarên di emirê we de hene. Herin û hûn çawa dizanin, wusa gorê biparêzin." ⁶⁶Ew jî çûn gor parastin, kevir mor kirin û nobedar danîn ber.